Ben bu hayatı geçici gülümsemeler olarak isimlendiriyorum. Göz açıp kapamak kadar kısa bir hayat. Gülümsemeler kısa, ağlamalar kısa, duygular kısa. Aklına gelmiş, gelecek her şeyden bir o kadar kısa. Ben hayat felsefesini kafasına takmış, durmadan onu konuşan manyak birisi değilim. Ben sadece artık geleceğini bile merak edemeyecek seviyeye gelmiş, kendinden umudunu kesmiş birisiyim.

Başkaların yaşamına bakıp öfkelenen birisiyim aynı zamanda. Ben böyle dram içerisinde yaşayıp kahrolurken onlar o kadar mutlu ve her şeyimden bir haber. İlgi manyaklığı var bende galiba, az önce fark etmiş oldum. Böyle ilgi manyağı olan insanlardan da ayrı nefret ederim. Sanırım kendimden nefret etmeme gerek yok, onu zaten yapıyorum. "Kendinle barışık ol," diyorlar ya, geldiği gibi vur gitsin. Böyle tam kafasına küreği geçireceksin.

Şu zamanlar her şeyi kafamdan çıkarmaya çalışmakla meşgulüm. Beni yoran şeylerden uzaklaşmaya çalışıyorum. Beni mutlu edecek şeylere yönlenmeye çalışıyorum. Ben tam çalışırken dinlediğim şarkılar başlıyor. İnsanın az mutlu olası varsa, o da gidiyor işte o an. Tamam anlamlı söz istediğim için dinliyorum o tarz şarkıları, o yüzden pop dinleyip "ille aşk ille aşk. Aşkııım!" diye gezmiyorum.

Bir kere neden tek kategori aşk? Aşktan başka bir şey bilmez misiniz siz. Ne bileyim sokağa çıkın da insanların halini görün az. Gerçi halk bunu beğeniyor. Aşk manyağı olan bir halkı etkilemenin yolu da aşk. "Kızı kendine aşık et ve istediğini elde et." formulü gibi bir şey. Her şeyin kolayını da bulmuşlar. Kız aşık oldu mu o size karşı hassaslaşır. Böylece istenilen elde edilir. Konu nereden nereye geldiyse artık. Popta falan mıydık en son? Yok, dramatik hayatımın duygu değişimini anlatıyordum. Gerçi yazı da uzamış. Az daha devam etsem yazıyı silmekten korkuyorum. Beğenmediğim takdirde silmek gibi bir huyum vardı. Bu yüzden Google ile barışık değiliz. 😎

Selam öfkeli kişiler, öfke dolucasına bir yazıya girmişseniz sizin de öfkeli olduğunuzu düşünmekte hakkım var. Bugün, her gün olduğu gibi "zengin ve fakir" arasındaki çatışmayla ilgili nefretimi kusacağım. Olayı dün tekrar yaşadım. Bir çocuk, daha küçücük bir çocuk zengin elemanın teki tarafından ezildi, çocuk gidip çöplüğü karıştırdı. Çocuk sanırım karton topluyordu, çocuk yaşta çalıştırıldığına göre böyle.

Bundan kısa bir süre önce de karne günü herkes karnesini alırken bir çocuk görmüştüm, o da aynen böyleydi. O erkek çocuğuydu, bu kız çocuğu. Tamam da ne mecburiyetleri var bu küçücük yaşta çalışmaya? Eşitlik kavramı falan nerede? Ebeveyn, ilgilenen kimseler? Ailesi mi çalıştırıyor yani bu çocukları, sahipsiz mi bu çocuklar? Neden kimse elini kıpırdartıp da çocuğun karnını doyurma gibi bir şey yapmıyor. Kimse de mi vicdan namına bir şey yok?


Ben ilgilenebildiğim kadarıyla ilgileniyorum. Yetiyor mu? Bence yetmiyor. Bunun gibi niceleri daha sokaklarda gezerken insanların vicdanı görünce normal bir şeymiş gibi devam etmeye razı oluyor mu? Çocuk yaşta çalıştırılan çocuklara ne zaman bir el uzatılacak? Bu tüm sorular insanı hasta etmeye yetiyor.

Acaba çocuklara yardım etmek için kurulan derneklerin gücü kaç çocuğa yetiyor, ne kadar çocuğa el uzattılar, kaç çocuk daha böylesine eziyet mağduru? Ben burada fazlasıyla stresli ve öfkeliyim. Çocuklara el uzatın, onları sevin. Çünkü onlar daha çocuk, adı üstünde. Onların sevginin nasıl bir şey olduğunu bilmeleri gerekiyor, sevgiyi tatmaları gerekiyor. En ufak bir gülüşünüz bile sevgiyi onlara tattırmaya yeter. Çocukları sahipsiz bırakmayın. Çocuklar bizlerin geleceği, gelecek nesli devam ettirecek kişiler.

Neler yaptın, bayağıdır görüşmüyoruz sonuçta. Seni merak ettim. Bu yazıda belki biraz isyan edeceğim. Gerçekleri insanların yüzüne vuracağım. Hazır mı daha kolay yoksa emek mi daha kolay? İnsanoğlunun işine hangisinin daha kolay gelip onu seçtiği gerçeğini bazı yüzlere vuracağım.

Şu hayatta çalışmamın bir nedeni var. Nedeni olmayan yoktur zaten. Hani ben şu zamana dek sırf herkes uğraşıyor diye bir şeyler yapmaya çaba sarf eden kişileri görmedim. Yapanın da olduğundan pek emin değilim. Her şeyde çalışmak için biraz emek veriyoruz. Belki bazen dozu arttırıp "Son gaz ileri!" diye gaza gelip bayağı bir emek verdiğimiz oluyordur.

Peki, bize sundukları fırsat şöyle olsaydı: Birisi gelseydi ve tıpkı matrix filmindeki gibi hapları gösterseydi. Al, bunlardan birisi senin hayatın deseydi. Dur bakalım orada! Orada "Hazır" kelimesi geçti. Sınavlarda doğru cevabın bu olduğunu düşünüp diğer şıklarını okumadan direkt işaretlemek gibi bu. Hazır kelimesi varsa varız sonuçta.

İnsanoğlu buldu kolayı, kaptı âlâyı. Hazır varken zoru, emeği seçmek zor bu ırk için. Tıpkı bedava sevgisi gibi. İnsan ırkı, kolay olan her şeyi sever. Emek veren insan grubu ise her zaman en iyisini hak ettiği halde arka planda kalmaya devam edenler olarak anılacak. İşin en rahat kısmı hazırı kapan insanlarda olacak.

Dünyada iki çeşit insan tipi vardır. Milyonlarca insan olmasına rağmen, iki sınıf insan tipi vardır. Birisi cesurlar, birisi saklananlar. Sınıflarının seçmelerinin karşılığında elbet bir menfaati vardır.

Cesurları ele alayım. Bir cesur, neden cesur sınıfını seçer sence? Bu sınıfı seçmesinin tek sebebi kendisini güçlü hissetmek. Cesur olmak için bir çaba sarf eder. Cesurluğu kendisine değil, çevresinedir. Çevresine en güçlüsünün kendisi olduğunu hissettirmek ister.

Cesurların karnı daima açtır. Saf olanı, saklananları yemeyi tercih ederler. Saklananlar daima onlardan kaçarlar. Bir zehirdir onlar için cesurlar. Cesurlar ezmeye daima açıktır. Saklananlar da daima ezilmeye açıktır. Ezilmeyi her ne kadar istemeseler de... Cesurlar onları daima ezerler. Güçlülük, egoistlik. Baştan yaratılması gereken insan sınıfı cesurlar.

Saklananları düşün birde. Saflar, temizler ve tek yaptıkları şey ezilmemeye çalışmak. Bir cesur, sağda solda saklanan arayıp üstüne üşüşmek ister. Saklanan, artık nereye kaçacağını bilemez duruma gelir. Ölüme kadar gider bunun yolu. Hayattan bıktıran insan sınıfı cesurlar. Ne olacağını, nasıl zarar vereceğini düşünemeden yaşayan tek insan sınıfı.

Saklananlara sormazlar hiçbir zaman. Neden saklanıyorsun, neden köşe bucak kaçıyorsun diye hiç sormaya gerek duymazlar. Direkt yemeye kalkışırlar. Toplanırlar ve hep birlikte üzerine koşarlar. Saklanan, nefretini içinde tutar ve her geçen gün nefretini beslemeye devam eder. Ta ki ölene kadar.

Her insan, başka bir insana daima yapmacık gelir. Hareketleri, davranışları o kadar sanal ki, oracıkta ilk görüşte nefret denilen olayı yaşamamak için hiçbir sebep yoktur. Ben her zaman insanları sanal gördüm, görmeye de devam ediyorum. Onları birer nefret kapısı olarak görüyorum. Kapının ardında olan tek şey bencillikler.

Gelecek günleri karartacak kişiler, insanlar. Dünya insan olmadan kuruldu, ilk başta her şey sakindi. İnsanlar geldi ve o sakinlik bozuldu. Git gide büyüyen, fark edilmedikçe her geçen gün çevreye karşı büyüyen zararlar hiç keşfedilmedi. Her insan verdikçe verdi zararı. Doğan verdi, ölen verdi. Daima verdiler.

Birinci dünya savaşı, ikinci dünya savaşı derken dünyanın aslında insanlara uygun olmadığının farkına varıldı. İnsan hodbin, insan egoist ve insan cimri... Ne dersen de sen buna, sadece kendi çıkarları için hareket eden tek varlık insanoğlu.


Hayvanların gözünden bak birde dünyaya. Onların bir amacı var en azından. Doğaya falan da insanlar gibi zarar da verdikleri yok. En azından köpekleri ele alırsak, onlar yavrularını korumak için elinden geleni yapar değil mi? Ama insanoğlu ilk önce kendi çıkarını düşünür. Kendi canını koruyup sonra en yakının canına bakar.

Karamsarlık kapladı insanoğlunu. Başından beri de öyleydi. Onlar o kadar sanal ki, onları iki saniye bile görmek bizim gibiler için bir işkence. Böyle olmaya da devam edecek, insanoğlu yaşamaya devam edene kadar. Gelişen teknolojinin yanında dünya daha da kararmaya devam edecek. Hep edecek, hep edecek. Sıkıldım artık bütün bu karamsarlıklardan, biraz da zevkü sefa gerek. Kendime, kendine iyi bak. Aynanın karşısında da gülmeyi eksik etme. Değerini asla kaybetme.